بیابان بارانی

وقتي در پي معصوميت

آنچنان غريبي ديدار آشنايي را، لمس مي كرد

كه ديدش رابه تاريخ چشمهامان مي دوخت

و چشم ما بارها از آنچه كه او مي ديد

گريه را بي هيچ اراده اي چنان صدا مي كرد

كه گويي وامي كه او از نامش به نيكويي برده بود

ما را غرق اين تلاطم در فضا مي نمود.

بارها دستش را به سمت كودكي پرنده برده بود.

و بارها ديدم كه در آشانه اي كنج درخت سرسبز احساس

با جوجكان غم با شادي بازي مي كرد.

او برفت از پرواز.

رد پايش در آسمان براي ما،

تا ابد نشاني آن غربت او به آسمانها را

جاي مي گذارد.

دفتر کهنه من                            

پیـر، سنگینی کلمات                   

هرچه سخرۀ هر آدمک تیزنگاهی باشد

دست من است؛                          

روزگاری به سوئی غلطان.           

  دل من گرچه خسته                       

       می رود رو سوی جوانی

                                از پس رستن از زندان مرگ.

این فراسوها که هستند                

گرچه خوبیها را خوب          

                                     وپلشتیها را زشت

                       لیک همه از سوی نگاه مایند.

آفریننده، آفریدمان، آفریننده.

خاموشي آتش آتشي، آتشش دل ما را سوزاند.

ليكن كلمتاتش همچون تصاويرش در كنار ماست، تا ابد و خاطرش هر روز بيشتر و بيشتر مارا در زلالي كلام و ياد نيما غرق مي كند.

شاد باشي اي انديشه پاكي محض.

تا صبح ، سلام است و سلامت

تا صبح ، سلام است و صداقت

تا صبح پرندگان گرد عاشقی می گردند در آسمان

تا صبح ، همه می خندند!

تا صبح ، همه رقصانند!

تا صبح به رسم روزگاری که گذشته است

               و برای روزگاری که می آید،

               همه، تمام هزار ماه خویش را صرف می کنند.

و تا صبح آدمهایی که هزار ماه را پیموده اند،

                                جوانتر می شوند.

                           وشرط جوانی را می سپارند بر یاد

                                                می نشانند بر دل

تا صبح همه در پناه هدیه ای

خوابهایی می بینند که تعبیرشان دشوار است

تا صبح همه در این خواب می خنندند!

تا صبح در این بزم می رقصند.

I wish for you, my friend

to have

people to love

everyone think about you the way I do

blue skies on clear days

exiting things to do

easy solutions to any problems

knowledge to make the right decisions

strength in your values

laughter and fun

goals to purpuse

happiness in all that you do

I wish for you, my friend

to have

beautiful experiences

each new day

as you follow

your dream

_susan polis schutz_

آسوده، سبک

گشتم به سمت آسمان.

:

ماه با خال کنار لبانش بازی میکرد

ابر باد سواری میکرد

و ستاره تاب نمی خورد روی بام.

 من رها، آزاد، خوش:     

دو دستم را ادامه می دادم

                   تا نفس بکشم...

--------------------------------------

درست کنيم خودمونو ، بشيم اونجوری که بايد ؛ کم کمک همينو بخوايم و

بگيم و بعد فقط منتظر شدن بشيم!

بوی خوبی می آید

آسمان انگار باز است!

و یک ریسمان بین بالاتر از ابرها و درختان سیب انگار

در میان باد نمناک پائیز می لغزد و گهگاهی

           صورتش از تیزی یک برگ خونین می شود.

دلم انگار چیزی می خواهد.

دل من اینهمه سال

در تکاپوی ولو یک ارزن

- که در این روزگار دگر ، ارزش دل هم شده هموزن همو-

در میان همه آوار تمنا

                            بوده ...

/رمضان مبارک/

روزگار آغازین ؛

برگ برگ روزهای آغاز سال شاید،

نمی پنداشتم چنین شود رسم پیله ای که پروانه در اوست.

و انگار حتی نمی دانستم که نقاش این وهم طولانی ،

                                                              این مقدمه بلند کیست ؟

و بازهم انگار که وقتی می خوابیدم پیله ، رنگ به رنگ

                      و روزها ، برگ به برگ می افزودند.

و من در نادانی آن بینش

                       آهسته آهسته ، همچون کلاغی رنگ می باختم ورنگ

                                                        و برگ می باختم و سال.

و آسان انگاریدن را انگاریدم نیک

و انگار که انگار و نه انگار که انگار همچنان.

و تنید رنگ به برگ و رنگ و برگ

و داستان نه انگار که همین ترسیم طولانیست.

پیله ای خشک و نزه

دست و پای ، بسته و شاخک ها نهاده در کنار باله های خیس.

ودنیائی چنان زیبا.

وپروازی که برفت از یاد

           و ترسیمی که بماند در دل و خشکید بر برگ و برگ و

                                                          رنگ و برگ.

دل بندی بر آن و بندی و برگی و رنگی،

و بازهم نه انگار که بهار جای ترسیم خواهی یک پیله هم نیست.

وبرگها و رنگها

                   و فراموشی پرواز ...

گوشه ای شاید روزی بگسلد از رنگ

و نور آهسته آهسته کور کند چشمان عادت بر تیرگی کرده .

و سر خرد شود زان همان افتادن اول

                     و دیگر باله ای کاری ندارد با تن رنجور

                                               و این است پرواز.

با چشمان بسته هم هنوز می شنوم

                صدای غرش آب را

               که دست در دست باد

                                        می آید تا خاک را ببلعد.

ابرها از پشت سر آسمان را فتح می کنند و

دریا از روبرویم.

و انگار هر دو رخ دررخ هم بیش از این دیگر نمی توانند پیش بیایند.

باد آب در آسیاب دریا می ریزد و

ابرها را تشویق می کند.

و سپاهیان سبز کوهپایه های بلند

همچنان ایستاده اند در برابر این تازیانه های خنک

و کوه می بالد بر آنان و می خندد در دل

و کهکاهی ابرها خشمگین از این شادمانی می غرند بر باد.

و آدمها سرمست ...

بیگانه از این همه اتفاق سرگرمند،

سرگرم همدیگر ... سرگرم کودکان.

و کودکان سرگرم دریا و ماسه ها.

و انگار هیچکدام نمی اندیشند ...

                                      پس چرا این هوا شرجی است

                                مگر جنگی در طبیعت باقی است ؟!

عکس

از خواب آلودگی یک صبح پنجشنبه

تا سحرگاه این جمعه

                         دلم مرد!

به قلبم خیره ...

                      تپید.

و درد ...

                    تا زیر پیشانی دوید.

تمام گلهای چمنزاران را

                             بوئیدم.

               سینه ام یک زمین.

          وخود بر زمین روئیدم.

کسی افتاد از تنم

                    قامت راست کردم

                           من اینجایم.

---------------------

تو که اشکت آئینه شد

               تا که غم

               صورتش را شوید.

تو که دستت خرد شد

           تا که باران

           تا ابد پشت جنگلها ببارد.

تو که رفتی پس از رفتن گل؛

                       در خزان بشریت

                                           نامت،

                                          تا ابد رویش یک عطر سپید

                                    از همان سمت که تو اردو زده ای

                                    هدیه ای می دهد دست هر اشکی.

تو که از شدت نزدیکی

                          رخ خود پوشیدی

                          چه کس از پشت حیا

                                               صورتت را رنگ زد؟

       چه کس از باغچۀ بی رنگی

                  که جلا بر همه گلها داشتی

                              شاخۀ ترد تورا لمس نمود؟

چه کس از سمت هوس

                           ساقه ات را سوزاند؟

وکنون مردم باغ

                    پی گلبرگ تواند...

            در کدامین طرف باغچۀ کوچک تو

                   تکه نورتنت زیر چادر خاک

                                         خوابیده؟

...

روزی ات می بینند

                     کاسبرگ گلت در دست

      از عبث کاری

                آن کس که ندیدت

                     همه کس

              غرق در شرم و حیا

                              آرزوی دیدن نور تورا

                               می برند از یاد

                              می خورند خون جگر،

همه خواهند فهمید:

                       باغبان عاشق گلبرگ سپید پشت ابرت بوده!

امروز از شادی يک دوست شاد شدم:

            وقتی زیر پوست خود گرفتاری

بغضم صدا می زند.

         غمهایت را که ترک می کنی

            نمی دانم چرا بال می زند دلم.

                        این روزها آموخته ام باید خودخواه باشم

               پس برای اینکه شاد باشم، بخند.

شاد باشيد.

تا من شاد باشم !

گاهی اوقات آنقدر می خندم که

فراموشم می شود هق هق گریستن چه طعم خوشی دارد.

گاهی اوقات آنقدر شادم که

انقباض ممتد لبانم را که می نوازد موسیقی غم را فراموش می کنم.

گاهی اوقات آنقدر غافلم که

فراموشم می شودمریضی پشت در کفشهایش را کنده و

                                          منتظر غفلت است.

گاهی اوقات آنقدر به بودن عادت می کنم

که غیاب فرح بخش یک کبوتر در غروب نمناک و پر از شادی یک کبوتر را فراموش می کنم.

گاهی ... آنقدر شادم ... !

( تقدیم به تمام کودکان معصوم و بی گناه جهان. )

ترس، حیرت چشمانش را می راند!

اشکانش چارۀ خود را نمی دانستند.

چشمانش داشتند از کاسه بیرون می جهیدند، قلبش

تند تند می زد، لبانش می لرزیدند؛ زبانش گره

خورده بود. نفسش سخت بالا می آمذ و سخت تر

پایین می رفت. موهایش آَشفته بود و لباسهای تنش

پاره پاره، از گوشۀ صورتش خون به بوسیدن

گلویش می رفت.

دستهای بی رمقش را بی هدف و بدون هیچ

اختیاری برروی بدن خاک آلود غرق خون مادرش

می کشید و بالا نگاه می کرد و انگار از یاد برده

بود که باید پلک بزند.

دستش آنقدر کوچک بود که انگشتان مادر را سخت

در دست می گرفت.

نمی دانست اسلحه را بنگرد یا چشمان قاتلش را ؟!

آرام آرام چیزی در دلش می گفت: کاش من را هم

بکشد. بغضش ترکید، اشک با خون روی صورتش

آمیخت.

با تمام نیرویی که از گوشه و کنار عضلات کوتاهش

جمع کرده بود بلند شد، دستانش را روبه مرد بلند

کرد؛ می خواست فریاد بزند که ... ! ؟

حال ساعتهاست که جسدش اینجا روی خاک است.

گلوله تکه ای از تنش را آنطرف تر پرتاب کرده و

این چیزی که اینجاست، خیلی دورتر از آنجائیست

که نخست ایستاده بود و فریاد را طلب می کرد.

قهقهۀ مستانۀ کفتالان دیگر ارامش روحش را بر

هم نمی زند.

...

قاطری دیدم بارش (( انشا ))

اشتری دیدم بارش سبد خالی (( پند و امثال )).

عارفی دیدم بارش (( تنناها یاهو)).

من قطلری دیدم، روشنایی می برد.

من قطاری دیدم، فقه می برد و چه سنگین می رفت.

من قطاری دیدم، سیاست می برد ( وچه خالی می رفت.)

من قطاری دیدم،تخم نیلوفر وآواز قناری می برد.

و هواپیمایی، که در آن اوج هزاران پایی

خاک از شیشۀ آن پیدا بود:

کاکل پوپک،

خال های پرپروانه،

عکس غوکی در حوض

و عبور مگس از کوچۀ تنهایی.

خواهش روشن یک گنجشک، وقتی از روی چناری به

                                                 زمین می آید.

                                                          ...

                                  سهراب سپهری

کودکم من آری                                  

دستم را بگیر و از عرض خطرات عبورده.

کودکان تشنه آموختنند:                      

         به من بیاموز طریق بزرگسالان را.

نمی دانم...                                   

شاید کودکی بهتر است.

شاید سادگی زیباتر است.

شاید ندانستن به صرفه تر است.

شاید و شاید و شاید.

وقتی آمدی نمی دانستم اینگونه ام       

نمی دانستم اینگونه ای؛                  

           یا بهتر بگویم اینگونه شده ای و اینگونه شده ام.

درد و غم، شادی و پایکوبی             

  آمدند و رفتند و

        می آیند و می روند؛

       ولی خاطرات می مانند و می مانند و می مانند.

           و تو گر چون روزی که باز آمدی، بازهم بازگردی

باز هم خاطراتت اینجاست.              

بازهم نامت بر لبم می تپد               

یادت در خاطرم می جوش               

و فکرت می آفریند کلامم را.

پس حال که هستی باش و            

                                  با من باش.

 با من آنگونه باش که باید:           

پرورش کودکم را و بیاموزش      

                       ولی ای مهربان؛ به من بیاموز که کودکی کجا زیباست؟

کودکی کنم کجا؟

کودکانه بروم کی ؟

درد را دور ریخته بودم،         

    خاکسپاری غم را هنوز در یادم دارم.

  و می خواهم که باشم و شاد        

                                               و باشی و باشد

                                                        تا باشیم.

 شادی در دستم ،                            

کاسه ای از غم بر سرم بود که بشکستم.

آفتاب می درخشید،                        

                                   در شعاعش بنشستم.             

دستت بر شانه ام، چشم باز کردم،    

                                تورا دیدم،                     

                                            از خودم رستم.

آرزوهای مسمم و توان هیچ

        من یک مسافر و این راه پر از پیچ

    راه پر از بیراهه و من ، کودک

     گل و آب کنار جاده می کندم گیج

بارها سرگرم یک گل بودم

 از سپردن راه غافل گشتم 

 بارها به جای طی طریق   

          در باغچه ای کنار راه محبت کشتم

            می شود آیا راه پیمود و بیراهه هیچ ؟

           یا که از فریب یک گل در امان ماند ؟

        میشود آیا در این راه پر خم و پیچ

          فقط راه پیمود و آسوده غزل خواند ؟

یا که راه آمد پدید            

تا که بیراهه معنا بگیرد ؟   

هرکه بیراهه را نیازماید      

      در راه به جهل و نادانی می میرد؟

تا به بیراهه نروی نفهمی  

شاهراه چه معنا دارد       

این دست بیهودگی نیست   

       که در کنار راه گل فریب می کارد

        راه و بیراهه ، همه از یک کلمه اند

        مثل ماه و خورشید که برادر هستند

 راه و بیراهه هر دو برای    

 فهمیدن معنای زندگی هستند.

سفر از این هم رنگ ؟

آسمان را چه کنم ؟

من بدون تن تو

درد تن راچه کنم؟

تو خودت می دانی

در امیدت بودم

غرق در دریای غم

چشم به راهت بودم

من در اعماق وجودت غرقم

تا ابد غرق تنت می مانم

تا بیابی تن رنجورم را

چشم به ره بوسه ات می مانم

راه که می افتی فقط راه را می بینی

و در راه چشم از هر چه که هست می بندی.

از پی حصول آرزویی

شب و روز را می نوردی و در یک لحظۀ شیرین طلوع می کنی.

تو می رسی ، هم از راه و هم از رویش.

آنگاه آسمان آبی نیست،

خورشید نمی درخشد،

وحتی چشمک هر ستاره زیبا نیست.

همه چیز کهنه است و تورسیده ای و غرق در دیرین ترین تازه ها هستی.

تپش قلب تو می گرید

و چشمانت راز از دل می گویند

بر لبت هر چه ستایش

در قدم هر چه که شور.

حال دیگر صدا طاقچه ای خالی است

مشام کوچه ای بن بست

و چشم نیمه ای اشک و نیم دیگر بسته!

قدم بر می داری

می روی ...

باز هم می روی

                                                              رفتن را پایانی نیست.

عید هممتون مبارک

ایشالا که سال خوبی داشته باشین،

پدر مادرتون از دستتون راحت بشن و هم خودتون از دست

خودتون راحت بشین.البته درسته که یکی دیگرو هم مثل

خودتون بد بخت می کنین ولی تو این روزگار که همه یه جورایی

بدبختن شما با این کارتون گناه زیادی مرتکب نمیشین.

راستی ، ببخشین که من خیلی خیلی خیلی دیر آپ دیت کردم و بهتون

سر زدم و تحویلتون گرفتم و بهتون تبریک گفتم؛بنده دچار یک سفر

ناگهانی همراه چهارتا از دوستام شدم که خودم هم باورم نمیشه رفتم و

برگشتم،واسه همین اجله (عجله) نتونستم ازتون خداحافظی کنم،

حسابی شرمنده.الانم که دیگه حسابی داره خوش میگذره ؛ بعدشم

میخواد خوش بگذره...

خدا کنه به شمام خوش بگذره

پس ...

... ...

... فعلا.

قطره ای خورد به سنگ                                        

بارشی آغاز شد.                                                 

در سراشیبی ذهن فکری جاری گشت.                         

باد می تکاند خواب را ز چشم جوانه های درخت            

ابری از بالای سر آب بازی می کند با خاک.                  

قطره ها می پرند پائین ، می خورند زمین ، می جهند بالا.    

شور شوقی بر پاست                                               

نغمۀ باران می نوازد گوش را.                                  

کودکی ، تنگی در دست می رود رو سوی خانه .            

عاشقی ، سرد و خیس زیر باران ایستاده.                   

خورشید ، پشت ابرها قهقهه سر می دهد                     

ابر از شادی خورشید ، همچنان می بارد.                      

 درختها خیس ، ساختمانها تر ، برجها مچاله.              

زمستان از یاد رفته                                               

همگان منتظر شکفتنند.

22/12/83 ---- 12:17

ساعت چهار صبح بود که پدر سر بر دیوار بیمارستان

گذارده بود و گریه می کرد.

مادر بزرگم می گوید :"آنچنان برفی آمده بود که ماشین

به هر طرف می رفت و پدردائم فرمان را می چرخاند و

 مادرم سر بر زانوی او از درد زود رس به خود

می پیچید."

من هشت ماهه به دنیا آمدم . در بدترین زمان برای

تولد جنین. و من از همان ابتدامریض بودم و همیشه

دلواپسی همراه اسمم بوده.

مادرم می گوید :" اولین باری بود که این درد را تحمل می کردم

و نمی دانستم از چیست "

پدرم می گوید :" دلهرۀ آن شب از تمام شبهای بمباران آن سالها

بیشتر بود."

و من آمدم ؛ کوچک ، سبک و سپید.

و اکنون خوشحالم که خداوند این خانواده را برای من انتخاب کرد.

 گرچه جشن تولد باشکوهینداشتم ، گرچه پدرم با تعجب به خواهرم

 می نگریست و مادرم باورش نمی شد که امروز رافراموش کرده

ولی لبخندی که بر لبهایشان نشست مرا به سمت باور عشق میانمان کوچاند.

(( تولدم مبارک ))

برف که می بارد

قطره چکان دل من

پر از رنگ شعف

رنگ باز می پاشد به بی رنگی برف

       برف که می بارد

       پشت خاموش ترین موسیقی هر بارش شب

       تن من غصۀ رقصی دارد

        رقصی از بی بادی هر دانۀ برف

روی این بوم سپید

هر قدم؛

          نقشی از فکر جدید.

رهگذر؛

          از پس آرزوی نقاشی

         به تماشای تاریخ قدمهای خودش مشغول است.

دل ما                                    

مثل یک ابر پر از برف می باید باشد

تا تفاوت نکند                         

                  رنگ طلا از مشکی

تا میان ده بالائی ها و پائینی ها     

همه شان زیر این بارش نرم

                                به یک اندازه              

مزۀ بوسیدن هر دست نوازش ، بچشند.          

باید آموخت که نپوشید زیاد

           مثل هر شاخه تهی از برگ شد

منتظر ماند

             زیر این بارش شب

                                    تن خشکیده شود غرقۀ برف

                                      شاخۀ بازی یک کودک شد.

بگذاریم هر کسی از شاخۀ ما

مشتی از برف

    _ به اندازۀ شادی _

                               بردارد.

باید از سردی این روزها آموخت

         تن ما گرم اگر

                          دیگری میلرزد...

83/11/1 ++++ 11:15

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای ز امروزها ، دیروزها !

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد و درد

می خزند آرام سوی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیرۀ دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند به جای

تار مویی ، نقش دستی ، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هرچه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند بچشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک !

بی تو ، دور از ضربهای قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

        فروغ فرخزاد زمستان 1958- مونیخ

نمی دونم ولی شاید شما و یا هر کس دیگه ای هم

 تونسته باشه با این شعر ارتباط برقرار کنه؛ انگار که این

 شعر حرف دل همه هست ، یا حداقل حجم غمی رو که

 از دل شاعر فوران کرده توش اینقدر قابل لمسه که هر

 کسی که حتی اهل درونگرائی نیست رو هم تحت تأثیر

 قرار میده . من خودم به شخصه این شعر فروغ و همۀ

شعرهای فروغ رو دوست دارم. و امشب هم به خاطر

ابراز تحصین و ابراز کوچکی و ارادت نسبت به کسی که

شعرهاشو دوست دارم و با خوندن حرفا و نظریات و

زندگینامش ، ندیده خودش رو هم دوست دارم و بهش

احساس نزدیکی می کنم این شعر رو انتخاب کردم تا

همۀ شما هم از این احساس تحصین نسبت به فروغ

لبریز بشید.

کاش اون روزی که فروغ اینطور توصیفش میکنه برای همۀ

 ما روزی سرشار از سربلندی و وقار و آرامش باشه.

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود ...

اول قصه هااینجور

همیشه تموم میشه.

قصۀ ما به سر رسید

کلاغه به خونش نرسید !

آخرقصه ها امٌا

با نرسیدن شروع میشه.

اگه یه روز رفتی و موندی

شادی رو از اینجا بردی

بدون که فرصت ما

زودتر از عشق تموم میشه

بدون که عشق یه پرندست

توقفس ِدل همه هست

یکی آزاد و رها

یکی اسیر عشق میشه

نمی دونم شاید نفهمی

که واسه من فقط یه وهمی

همه چیم تو زندگی

با تو شروع و تموم میشه.

تاريخ تولد : ۱۹/۲/۸۳

اين نوشته خيلی قديميه . خيلی وقته که حال و هوام عوض شده

ولی اينم واسه خودش لطفی داره مگه نه ؟

کاش ...

(باز هم کاش.)

کاش دوست خوبی بودم

کاش برای دوستی با یک درخت لایق بودم.

کاش هر روز صبح

                        بقچه ای در دست و بیلی بر دوش

                        من به جنگ بی حاصلی می رفتم.

آسمان می بارید ... من می دیدم که گل می روید...

خورشید می تابید ... دست من هرزه ای از خاک بیرون می کشید .

                اشک پیشانی می فشاندم بر خاک

              اتش خاک را خاموش می کردم با آن.

تکه نانی سر ظهر و دلی پرامید

                  که در آخر روز فرزندان من و خاک

                                       به دست بوسیمان می آیند !

من چه بازی ها داشتم آنگاه

                        با سر انگشت هر برگ درخت

       چه دلم دردها می گفت

                       با رگبرگهای گل زرد.

من همه نور را زیر خاک می دیدم ...

                      دست نوازشش را بر سر سنگ .

من یتیمان گیاه پارسالی را

                        امسال

                        با کمی دقت می چیدم...

نه که گندم به جرم خوردن درو می کردم.

       من هیچگاه در مزرعه ام

                               معنی مترسک را نمی فهمیدم

با کلاغان دوست ، با سارها خوشبخت می بودم.

من خودم می دانم

که اگر دوست زمین می بودم

           کلاغان

دانه هایم را نمی دزدیدند.

باغ من رویایی است

مزرعه ام آن دورها

در خیالی           

          با رنگهائی پر از آبی است.

تاریخ تولد : 11/10/83

باز دیو انتظار و هراس

دامنگیر من مسکین شد

باز این درد همیشگی

در سینه خالیم مهمان شد

باز سر پر سودای خالی

می چرخد و خمچون مستان است

باز این دست به ظاهر نیرومند

میلرزد و مثل درخت خزان است

باز پاها بی رمق گشته

مثل کودکان از راه مانده

باز دلم منتظر است

شده بی شکیب و افسرده

باز تمام دقایق را

انتظار یک نفر برایم پر کرد

باز هم این فرشته خوش قلب

مرا مست شعرو خل کرد

باز دلم از روز نخست می ترسد

در هراس روز آخر می ماند

باز دلم می گوید

اینبار مثل بار آخر می ماند

باز تنم غرق نیاز

به یاد او شاد می رقصد

باز لشکر اشک بر چشمم

می کند شعار لب مقصد

باز در خواب شادم

می دانم که انگار خوابم

باز هم حتی در خواب

نام یک نفر را می خوانم

باز هم صدای نازش را

از برای خود می آرم

باز تمام اینها را

برای گوش دلش می خوانم

تاريخ تولد:۳/۳/۸۳

امروز روز عجيبی بود . امروز با استادم سر يه چيز  الکی بحثم شد .

امروز اينقدر سرم شلوغ بود که اشتباهاتم صدای رئيسمو در آورد.

امروز از يک نفر چشمم به در خشک شد.

امروز وقتی با دوستی که خيلی ادعاش ميشه وقتی پر از خستگی تماس

گرفتم به بچه خواهرش ياد داد بهم بگه نيست.

امروز خيلی عجيب بود. خيلی....

الان اينقدر خستم که حتی نمی تونم بخوابم اينقدرم برای فردا کار دارم

که نمی دونم چی کار کنم از خستگی نمره ی کم و اخم و تخم استاد رو

ترجيح ميدم.

نمی دونم چی شد.

بچه ها برام دعا کنين ... من يه مشکل خيلی بزرگ دارم که اگر حل بشه

زندگيم ميفته رو غلطک.

خدافظ.

معنی باران !

 وزش باد ...

  کوچ چلچله ها

   تابش خورشید ،

                      انعکاس ماه

                                          سلام.

 هم وزن ابر

    وسعت زمین

      سبزی شاخه پیچک

                                         سلام.

  هم گام صدای آب

        آیۀ همیشۀ خواب

                                        سلام.

پشت جنگل پس چرا                                         

پشت خوابی؟   

ناله ای نیست مگر                                           

که نمی آئی؟

تاریخ تولد:28/9/83

تو که اشکت آینه شد

               تا که غم

               صورتش را شوید.

تو که دستت خرد شد

           تا که باران

          تا ابد پشت جنگلها ببارد.

تو که رفتی، پس از رفتن گل؛

                        در خزان بشریت نامت

                                       تا ابد رویش یک عطر سپید

                                 از همان سمت که تو اردو زده ای

                                هدیه ای می دهد، دست هر اشکی.

تو که از شدت نزدیکی

                         رخ خود پوشیدی

                         چه کس از پشت حیا

                                            صورتت را رنگ زد؟

چه کس از باغچۀ بی رنگی

        که جلا بر همه گلها داشتی

                 شاخۀ ترد تو را لمس نمود؟

چه کس از سمت هوس

                          ساقه ات را سوزاند؟

و کنون مردم باغ

                     پی گلبرگ تو اند...

             در کدامین طرف باغچۀ کوچک تو

                   تکه نور تنت زیر چادر خاک

                                          خوابیده؟

روزی ات می بینند

                       کاسبرگ گلت در دست

    از عبث کاری آن کس که ندیدت

                                          همه کس

                                              غرق در شرم وحیا

                                         آرزوی دیدن نور تو را

                                                    می برند از یاد

                                           می خورند خون جگر.

همه خواهند فهمید ...

باغبان عاشق گلبرگ سفید پشت ابرت بوده.

تاریخ تولد:7/10/83

در این غمکده تنها

                        می نشینم تا فردا

        آخر درونم کسی میگوید

      تو فردا در خوابم خواهی بود

      همین برای من غنیمت است

ـ غنیمت قشنگی از جنگ عقل و دل دارم ـ

   صدای تو گر نیست

            صدایی هست که تورا بخواند

   دست تو گر نیست

   صورت تو گر نیست

             پوستی هست که به جای آنها

                      ـ در خیالهایم ـ

                                       ببوسم

   قامتت اگر نیست

        حالت پروانۀ دستانم

        در آغوشم جای تو را میگیرد

حال تو برای من، فقط من هستم     

تنها جای دلت اینجا خالی ست.   

میدانم که روزی جای آن هم پر خواهد شد.

تاريخ تولد:۲۹/۲/۸۳

باز هم چشم آسمان گریست

باز سکوی جلوی خانه گلی است

باز باران یادم آورد

اسم تو باریدنی است

مثل یک گل خوشبو     

مثل یک گل زیباست     

اسم تو چون اسم توست

اینقدر با معناست        

باران شبیه اسم توست

لطیف مثل خود توست

او هم آتش را خواب کرد

این است که مثل اسم توست

اسم تو معنی باران

چشم تو یعنی باغ  

دل تو یک دریا    

دست تو داغ ِ داغ  

هنوز نام تو می بارد

سوگ باغ برایم تا ابد می ماند

دریا دگر پیشم نیست

چه کسی مرثیه دست تو را می خواند؟

تاريخ تولد:۲/۳/۸۳-ساعت۱۶:۴۴   

تیک تاک ساعت

لرزش پنجره از برخورد بال باد

صدای غرش ابر، زوزۀ شب، نغمۀ ماه سیاه.

همه جا تاریک، همه جا خاموش، همه بی هوش

                                      همه در خواب

ولی من در میان دست و پا زدن از برای زندگی

در میان سعی برای دادن پاسخ به یاری یاوری دوست داشتنی

همه جا تاریک، اینجا نوری

همه جا خاموش، در سرم شوری

همه بی هوش، چشمانم باز

همه خواب اند، من نمی میرم.

تاریخ تولد:4/83

سحر انگار پشت در استاده ...

شب تمام نغمه هایش را کنار تختخوابم خوانده ...

و در،

پشتش از نور دگر خم شده است

پلکهای شب زیر سنگینی خواب.

            نور سرکی می کشد

           دستهایش را با شیطنت تکان می دهدم

                  - در خواب بازی با او را دیده بودم -

         چشمکی بر چشم سوار می کنم

                               ! گونه هایش سرخ شدند.

شب که خوابید !

به درون تیز دوید ،

گونه ام را بوسید.

و اتاقم غرق خودخواهی شد.

لیک نورش را بر همه عالم خواهم بخشید.

تاریخ تولد:12/7/83

و چراغی در راه ...

                      سایه ها همبازی،

                      لحن هوا شفاف،

                     چادری پر از دانه های روشن ریز

                                      و یک آئینۀ پر لک و پیس

                                                            این بالا .

و تمام درختها آرام ...

                و صدا رفته سفر تا که سکوت

                                               بازی آغاز کند.

و چراغی در راه ...

             و دو خط خسته

                             که همینجا کنار هم نشسته اند.

همه چیز تاریک و گم

                       و مه آلودگی این قاب قشنگ

                                             چه رویائی است.

از پسش می شود آرام پیدا

                       تکه نوری که به هر گمشدۀ خسته

                                                   بیا می گوید.

و چراغی در راه ...

              کس از این ره، گم نخواهد شد هرگز ...

                        آری، آبادی همین نزدیکی است.

تاریخ تولد : ۱۷/۹/۸۳

چه کسی خواهد دید ؛

                            مردنم را بی تو !

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا

                      با تو چه کس خواهد گفت ؟

آن زمان که خبر مرگ مرا می ششنوی

روی خندان تو را

                        کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را بی قید...

          و تکان دادن دستت

                                     که مهم نیست زیاد...

                                           وتکان دادن سر.

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد.

می توانی تو به من زندگانی بخشی ...

                                                  یا بگیری از من آنچه را می بخشی.

در بیابانی به خشکی تنهائی هایم

از بی حاصلی راه گم کرده بودم

و همچون یک خار بر روی کاکتوس

همدم خار وخاک و آتش مانده بودم

ناگهان باغی را دیدم                 

باغی که چشمان تو بود              

در تمام عمر بی حاصلم             

برایم هیچ چیز به آن قشنگی نبود

لبخندهای تو هر شب مرا از زمین میکند

دراوج آسمان به دیدارخدا میبرد

کلمات زیبا و لحن گفتارت

مرا به بهشتی به نام زیبای تو می برد

  وقتی که رفتی دیگر بیابان هم نبود

  جهنم ، جهنم فقط برایم مانده بود    

رفتنت در آتشم افکند                 

          ای کسی که نامت دور شده از آتش بود.

تاريخ تولد اين شعر :۲۱/۲/۸۳

این گل سرخ

این گل سرخ صد برگ شاداب

این گل سرخ تاج خدایان

که به هر روز برگی از آن را

می کنی با سرانگشت نفرت

تا نبینی که پژمردگی هایش

می شود در نظرها نمایان

چند روز دیگر برگهایش

می رسد اندک اندک ، به پایان!...

(ازکتاب "مثل درخت در شب بارانی" ص 46،انتشارات توس اثر استاد شفیعی کدکنی " م - سرشک" )

 صدا می زند مرا                                                       

کسی زپشت ابرها                                                    

در این شلوغ پر دروغ                                             

ز آشیانه خدا                                                         

تا حالا شده بشنوی که یه نفر صدات کنه و بخواد که "بیا باهات

حرف بزنم. بیا اگه دلت گرفته بامن حرف بزن. اگه هیچکس رو

نداری، اگه از همه بریدی و دلت گرفته من اینجام منی که دوستت

داشتم و دارم و خواهم داشت؛ ولی اگه اینبار اومدی و باهم حرف

زدیم دیگه نباید بری و دیگه بر نگردی ... یادت باشه که من

همیشه با توام ، همیشه یادتم تورو می بینم ولی تو نه ...

تو از چیزهایی که من برات فرستادم استفاده می کنی ولی حتی یه

تشکر خشک و خالی هم نمی کنی ... "

آره ؟ تا حالا شده ؟ و آیا باهاش درد و دل کردی ... و فهمیدی که

اون تنها کسیه که نمی بینی ولی وقتی باهاش درد و دل می کنی

حرف می زنی انگار تمام غصه هات تموم شدن ؛فکر کنم تا حالا

فهمیده باشی کیو می گم!... آره خدا ... خدائی که همۀ ما دوسش

داریم ولی بعضی وقتا فراموشش می کنیم. و این اصلا ً خوب نیست

یه نفر که همیشه به فکر ماست فراموش کنیم؛ همینطور که اگه ما

کسی که همیشه به فکرشیم ما رو فراموش کنه ناراحت می شیم اون

 هم ناراحت می شه ولییییییییی ....

خیلی دوست داشتنیه ، مگه نه؟

برایت می نویسم هنوز هم اگر

نباشد به خورشید چشمانت امید سحر

که مرثیه بهتر کند حال من

به پیشم نیایی با مهرت دگر

   ناز تو در خیال می کند

مرا آشفته ات بیشتر

         مگرمن چه کردم پریزاد من

             مرا با خود از این غمستان ببر

همه خاطرات خوبت چو خواب

نشسته اند به پشت پردۀ چشم تر

کبوتر همین است ای نازنین

به یادت بگو زبامم بپر

(فراموشی و عادت کردن از بزرگترين نعمتهايی که خداوند به بنده هاش عطا کرده )

و من اینجا هستم، تا ابد

نشانی ام همین است؛

                        خیابان عشاق

                                      کوی عشق تو

                                                        پلاک نامت.

این است گورستان استخوانهای من

                        قبل از...عشق.

                                            و من اینجا هستم...

                                            به دیدارم بیا...

                                                               وبرایم

              قطره آبی بیاور

              که من از نوشیدن قطره اشک

                                    به جای آب خسته ام.

              و برایم قفلی بیاور و یک زنجیر

              که دل دیوانه ام را با آن آرام کنم؛

                                  ولی شاید دوباره با دیدن تو

                                                 قفلها را بشکند

                                                 زنجیر ها را بگسلد

                                                          وفریاد زند:

                                                                       من عاشقم؛

                                                                                      دیوانه ام.

تولد اين شعر:۲۳/۲/۸۳

تو به من گفتی

                        ((من هم دوستت دارم))

این را در جواب من گفتی

                                    پاسخت دادم؛ پس چرا رهایم کردی؟

وتو بغضت گرفت؛

با چشمانی که حلقه اش از حلقه اشک پر بود

گفتی:

        عزیزم ، اجبار

و من خواستم اشکهایت راپاک کنم

که...

انگشتم، آرامش آب را بر هم زد

              وتو

                   حتی از آب حوض خانه هم رفتی.

تاريخ تولد:۲۳/۲/۸۳

خرسندم از اینکه صبح تا شب

از عشق تو فقط می گریم     

خرسندم از اینکه اسمت را   

  یک نفس شب تا سحر میخوانم

خرسندم از اینکه غروب

بعد تو هنوز پیش من است

هنوز عقربه های روبروی هم

_در ساعت قرار_ پیش من است

خرسندم از اینکه تو می دانی

دل داده ات تا ابد می مانم      

 خرسندم از اینکه دوستم داری

       این را از نگاهت در خواب، می دانم

خرسندم از اینکه دست خطی

از تو نا خودآگاه اینجاست

فکر کنم خودت هم نمی دانی

کین جمله دوستت دارم اینجاست

تاريخ تولد:۱۶/۲/۸۳

دل تو مثل یه برکه است

دل من مثل یه ماهی

ماهی رو از توی برکه

یه دفه بیرون نیاری

آخه ماهی بدون برکه میمیره

 اگه برکه نباشه دلش میگیره  

         ماهی دلتو ببین که چه جور دیوونته

  این ماهی بهونه برکه میگیره

ماهیای حوضی رو ببین چه سرحالن

ماهی برکه ولی همش مریضه

ماهیای حوضی همیشه شادن

ماهی برکه ولی تو حوض میمیره

ماهی برکه اگه تنها باشه راحت تره

چون تو برکه،بابرکه بازی میکنه    

ماهی حوض ولی تنها باشه          

    دیگه حتی با خودشم قهر میکنه           

ماهی برکه میمونه

تا وقتی برکه هست

یدفه میبینی ماهیه مرده

ولی حوضه هنو هست

برکه دلت پر ماهی شده امروز

ماهی دل منو سلام نمیدی      

آب برکه گل آلود میشه وقتی   

ماهی دل منو از دور می بینی   

تاريخ تولد : ۱۸/۳/۸۳

باورت می شود؟

      کوه هم اسم نورا می داند.

                     وقتی خواندمت؛

                     او هم

                             با صدای من

                                             اسمت را پاسخ من میداد

                                                                                پیاپی.

لحظه ها می میرند

         چشم ها می خوانند

                  چهره ام در گذر آینه ها می ماند.

و صدای تو در گوش من همچون

صدای پر مرغان همیشه اینجا

طنین خوش بودن در کنارم را

می آفریند.

نمک اشک چشمم را

به نام زیبای تو در دفترم بخشیدم تا

نامت هم مثل خود تو

نمکین باشد.

آرزوهای مصمم و توان هیچ

من یک مسافرو این راه پر از پیچ

راه پر از بیراهه ومن کودک

گل و آبِ کنار جاده میکنندم گیج

چرا فقط ما آدمها موجودیم ؟

دورتر ها صدایی هست که مرا می خواند .  

و تو در نقطه دور

شده ای غرق غرور . 

گهگاهی ، پیامت می نوازد دل را

و گلامت شاد می گرداند دل من را .  

من چه دورم از تو

و تو دور تر از من .  

من نمی دانم

چشمهایم

دست به کار نوازشت خواهد شد؟

یا که تا دور ترین نقطه عمر دوری چشمهامان خواهد رفت

تو خودت می دانی

هرچه باید باشد ، تو خودت خواهی خواست . 

من تورا مثل یک پروانه ،

مثل یک قطره رود

مثل یک ماهی آزاد

یا که برگی درباد

رها می بینم.