بیابان بارانی

آبی ها را نورديد

و در همان لحظه انچنان طلوع کرد

که سخاوتش اشکهايی بلوری تر از سيب بخشيد

و بوی طراوت محض در گلو پيچيد

و هق هق گناه تمام لحظه را پر کرد.

وآنقدر لطيف بود و آنقدر لطيف.

و بخشش اغاز شد

و انگار تمام سيبها را باغبانی می چيد و درون دستمالی می پيچيد.

و ای کاش سيبها را نمی برد

                              تا در سياه روزهايی که می ايند از پيش

درخشش هر نقطه اش

                          بيدار کند هوای آبی ترين طراوت آخرين را.

که شايد

           به دست بوسی اين يادآوری زيبا

سيب ديگری برويد و لطافتی لطيف.

- ای درخت ميوه هايی که در آن آبی ها روياندی

                                                    به خاطر بسپار

که آينده شايد روزی خالی از آفتاب دارد.

۱۰/۸/۸۴