بیابان بارانی

               تا که غم

               صورتش را شوید.

تو که دستت خرد شد

           تا که باران

           تا ابد پشت جنگلها ببارد.

تو که رفتی پس از رفتن گل؛

                       در خزان بشریت

                                           نامت،

                                          تا ابد رویش یک عطر سپید

                                    از همان سمت که تو اردو زده ای

                                    هدیه ای می دهد دست هر اشکی.

تو که از شدت نزدیکی

                          رخ خود پوشیدی

                          چه کس از پشت حیا

                                               صورتت را رنگ زد؟

       چه کس از باغچۀ بی رنگی

                  که جلا بر همه گلها داشتی

                              شاخۀ ترد تورا لمس نمود؟

چه کس از سمت هوس

                           ساقه ات را سوزاند؟

وکنون مردم باغ

                    پی گلبرگ تواند...

            در کدامین طرف باغچۀ کوچک تو

                   تکه نورتنت زیر چادر خاک

                                         خوابیده؟

...

روزی ات می بینند

                     کاسبرگ گلت در دست

      از عبث کاری

                آن کس که ندیدت

                     همه کس

              غرق در شرم و حیا

                              آرزوی دیدن نور تورا

                               می برند از یاد

                              می خورند خون جگر،

همه خواهند فهمید:

                       باغبان عاشق گلبرگ سپید پشت ابرت بوده!