بیابان بارانی

و در راه چشم از هر چه که هست می بندی.

از پی حصول آرزویی

شب و روز را می نوردی و در یک لحظۀ شیرین طلوع می کنی.

تو می رسی ، هم از راه و هم از رویش.

آنگاه آسمان آبی نیست،

خورشید نمی درخشد،

وحتی چشمک هر ستاره زیبا نیست.

همه چیز کهنه است و تورسیده ای و غرق در دیرین ترین تازه ها هستی.

تپش قلب تو می گرید

و چشمانت راز از دل می گویند

بر لبت هر چه ستایش

در قدم هر چه که شور.

حال دیگر صدا طاقچه ای خالی است

مشام کوچه ای بن بست

و چشم نیمه ای اشک و نیم دیگر بسته!

قدم بر می داری

می روی ...

باز هم می روی

                                                              رفتن را پایانی نیست.